Van Dordt naar Texel 2 -

We vertrokken met een dag vertraging, want toen we op maandag klaar stonden om af te reizen bedacht Kees dat hij

Fano

Bremer Stadsmuzikanten

de waterleidingen nog even moest doorspoelen. Helaas bleek het meest decadente accessoire van ons mobiele onderkomen, de boiler, kapot gevroren en spoelde het water door de caravan. Gelukkig werden we nog diezelfde dag door Rinus, van Caravancenter Zwijndrecht aan een nieuwe boiler geholpen, zodat we op dinsdagmorgen konden vertrekken naar Bremen. Het kampeerterrein daar was op 25 fietsminuten van het oude historische centrum, waar we, toen we de stad binnen fietsten welkom werden geheten door een oorverdovend gebeier van de klokken van de oude kerk. Wat een prachtig welkom. En wat prachtig, zo'n historisch marktplein waar ik eerst een klein hiaat in de opvoeding van Kees heb opgevuld: het (in zeer beknopte versie) verhaal van de Bremer Stadsmuzikanten, die hier uitgebeeld worden in een aandoenlijk bronzen beeld: de ezel, de hond, de kat en de haan. Natuurlijk zie je ze verder op elke hoek van de straat als koopwaar in diverse meer, of meest minder nuttige, gebruiksvoorwerpen. De volgende dag hadden we de keus om onze regenkleding fietsend of lopend te testen. We kozen voor de wandelversie en parkeerden onze auto wat buiten het centrum waarna we door het Schnoorviertel langs alle kleine winkeltjes zijn gesjouwd. Op woensdag hebben we ons door het fileleed tussen Bremen en Hamburg geworsteld en onze tenten opgeslagen (caravan neergezet) op een kampeerterrein onder Esbjerg, een gehucht dat heet Store Damur, op 1km afstand van de Waddenzee, met krijsende meeuwen, leeuweriken die hoog boven je hun lied laten horen, blatende schapen en de eeuwige wind. Hiervandaan kunnen we aan onze feitelijke reis beginnen: langs de Waddenzee naar Texel met als eerste stap Fano (met een / door de O) het eerste bewoonde en bereikbare eiland, zo simpel: in Esbjerg zoek je de havn haal je uit de ticketautomaat een kaartje en nog geen half uur later rijd je met je auto op de ene weg die dit eiland rijk is naar het zuiden, terug naar het noorden doe je dat over het strand. Fano is een mooi eiland met idyllische rode Deense boerderijtjes, veel hei, duinen en valleitjes zoals we ze kennen van Terschelling met een teer kleurenpalet van gele ratelaar roze Engels gras, witte duinpluis en blauwe lupine. Mooi! Het volgende eiland is Mando ( ook met een / door de O.) Een klein eilandje bereikbaar met een tractorbus die alleen bij eb rijdt. Het kan met je eigen 4 x 4 ook wel, maar de onze is meer een luxe wagen dan een werkpaard. Het weer was niet zo aangenaam en we zijn niet voldoende masochistisch om ons 4 uur op zo'n eiland op laten sluiten. Een kerkje valt er te bekijken en er is een kro, Deens voor herberg. Misschien morgen? Vandaag maar naar Romo, met, je raadt het al, een streepje door de beide O's. Romo is bereikbaar via een aangelegde dam, er zijn geen dorpjes maar de boerderijen zijn zomaar over het eiland uitgestrooid, ook zijn er hele wijken met vakantiehuisjes. Ook op dit eiland is het strand deels een autoweg.

Deense schaapjes

De volgende dag is het weer niet veranderd, we laten Mando voor wat het is en we breken op om ruim 100 km zuidwaarts de boel weer neer te zetten op de kampeerterreintje langs de dijk in Nordstrand. Achter de dijk zijn de wetlands met veel schapen en de scholeksters, die laten luidkeels hun " petiet, petiet" horen. Vanaf dit plekje zijn zo veel eilanden te bezoeken dat je niet weet waar te beginnen. Daarom nemen we maar het meest noordelijke Duitse eiland, Sylt dat je met de autotrein kunt bereiken. Een aparte ervaring, verder is het, zoals we hebben gelezen, een eiland waar je dure auto's kunt spotten: Bentley en Mercedes sel 500 of het niets is. Er zijn prachtige stukken natuur waar je alleen maar langs kunt rijden of je kunt je vergapen aan prachtige vakantiehuizen. Het is een eiland voor de Jetset, maar wij zijn er geweest, we hebben het wel gezien.