Duurzaam

Op vrijdag is er bij ons in de stad een straatje biologische markt. Er staat een bakker, een kaas/zuivelboer een slager en een groentekraam. De laatste twee bezoek ik wekelijks. Ook haal ik regelmatig vlees bij de Groene Weg slager op de Mariniersweg in Rotterdam. ( Of, toen we voor 5 weken in boring Drenthe zaten, bij de GW-slager in Groningen) dit onder het motto liever een kleiner, wat prijziger, maar wel veel lekkerder, gezonder, diervriendelijker en duurzaam stukje vlees. Vooral de spare-ribs uit Rotjeknor zijn  heerlijk, gelukkig gaan we niet iedere week, en hebben we een vacuumeermachine, zodat we eens in de twee, drie weken aan deze verleiding blootgesteld worden.
Bij de bio-groenteboer is het heel gewoon dat je met je lege papieren zakjes van de vorige week komt. Je bent niet voor niets duurzaam bezig. Ook kom je niet met een plastic tasje maar met een deugdelijke boodschappentas of -mand, waar je boodschappen zorgvuldig in gevlijd worden, waarna de verkoopster achter de kraam vandaan komt om je deze dan te geven, met een welgemeende groet: " goede week gewenst", met een gepeld mandarijntje, banaantje of in kwarten gesneden appeltje voor Alice, mijn kleindochter waarmee ik wekelijks de markt bezoek.
Waarom dan nu dit verhaal? Wel, ik had de stoofpeertjes geschild en vouwde het papieren zakje netjes weer in de vouwen om het in mijn boodschappenmandje te leggen, voor de volgende keer. Opeens zag ik mijn grootmoeder voor me, ze had zojuist de basterdsuiker uit het plasticzakje in de basterdsuikerbus gedaan en ze stond zorgvuldig het zakje netjes in de vouwen glad te strijken, dubbel te vouwen en ze legde het bij de zakjes van de vorige keer.
Wat ze uiteindelijk met die zakjes deed weet ik niet (meer), maar voor mij was dit een deja vue, dat me met vertedering aan mijn kinderjaren deed terug denken.

Bovendien de bevestiging van "echt dood ben je pas, als er niemand meer over je spreekt" (of blogt)

Aan taaafellllll......!!!!!!!

Aan tafel, roepen wij iedere dag, hoewel dat eigenlijk niet nodig is want volgens mij "ruiken" ze dat de pitten, pinda's en vetbollen weer klaarhangen. Het is dan ook  een gezellige drukte in onze tuin.
Vlak bij ons kantoor hangt een huisje met een potje pindakaas, jammiejammie, op de tuintafel staat een bakje met wat zaad en oud brood, in de berk hangt een silo zonnebloempitten (de gestreepte versie)  met 5 voedergaten, in de boog van de druif hangt een denneappel met vet en zaad, achterin 2 kransen met pelpinda's en in het voederhuisje voor de erker zit een vracht zonnebloempitten en er hangt ook nog ergens wat verscholen een kokosnoot met vet. De bar, of ook wel badkamer, wordt gevormd door 4 waterschalen.
We hebben zo onze vaste eters: de koolmezen en een enkele pimpelmees. Ze vliegen af en aan, soms is het net of ze boompjeverwisselen. Ze halen een pitje op, zoeken een fijne boomtak,nemen het pitje tussen de voeten en hameren het zaadje open om de kern op te eten. De doppen gooien ze op de grond. ;-(  Soms gunnen ze elkaar geen enkel zaadje en maken ze zich groot met een opgezette borst om de hele groothandel eten voor zichzelf te kunnen houden. Hierdoor hebben ze het zo druk dat er geen tijd is om te eten. Nee, dan de mussen, die hebben het beter voorelkaar. Zij krullen zich met z'n allen op in het voederhuisje of aan de voedersilo en gaan daar gezamelijk lekker zitten kanen. Soms gaan ze dan ook nog allemaal tegelijk in bad. Ik las laatst in een groen-collumn van Koos Dijksterhuis in Trouw: "het getsjilp van de mussen brengt de gezelligheid in de tuin." Helemaal mee eens!
De eksters vliegen ook af en aan, zij halen stukjes oud brood op, dat ze dan in het water gaan weken, voor ze het opeten. Soms doen ze ook net als de vlaamse gaaien, en proppen zich vol met pinda's die ze dan ergens anders gaan opeten. Ook op de pindakrans proberen ze zich in evenwicht te houden, ook net als de Gaaien. De Vlaamse Gaaien stoppen hun krop vol en gaan de noten ergens in de grond stoppen, voor mindere tijden. Gewoonlijk doen ze dit met eikels, die ze dan niet meer terug kunnen vinden, waardoor je overal eikenbomen gaat krijgen. Ik denk dat er de komende jaren heel wat pindastruiken zullen groeien... De bonte Specht is ook een van onze vaste gasten, ondersteboven hangend aan vetbollen of hamerend op de pindakransen, de roodborsten, groenlingen en de vinken zijn inmiddels ook gearriveerd en af en toe schiet er een winterkoninkje over de takken. Janneke, onze geadopteerde Britse Korthaar geniet met volle teugen van al die vogeltjes in haar tuin, jammer voor haar zit zij aan de andere kant van t glas. Allemaal zijn ze welkom, behalve één, de reiger. Want inmiddels is er geen kikker meer over!

Storm-Links-Rechts-EL

Afgelopen voorjaar heb ik de show Hoogseizoen van Lenette van Dongen gezien, wat een feest van herkenning! ze stak de draak met de afritsbroek (heb ik), de elektrische tandenborstel met tijdaanduiding (heb ik ook) en de Links/Rechts sokken, die ook in mijn huishouden gemerkt zijn, zodat je nooit je linker voet in een rechter sok stopt. Heeeel handig.

Weet je wat nou zo grappig is, als ik de sokken bij elkaar zoek heb ik vaak een hele ris rechter sokken, of ze nou blauw, zwart of ecru zijn, de linkse komen dan daarna. Hoe zou dat nu toch komen, het is nou nooit een beetje gelijk op, bijna altijd eerst de meeste linkse (of rechtse).  Ach, wasvouwen en strijken is niet echt m'n hobby, maar met een aangenaam TV-programma komt het meestal snel voorelkaar. Vandaag moet  ‘t zonder, er was niets op TV dat me boeide dus gingen mijn gedachten allerlei kanten op en verwonderde ik me over de L en R sokken. Opeens had ik een zakdoek in handen, met een L erop. Van mijn vader, de L van de Lint. Opeens was ik weer dat kleine meisje en zag ik mijn oma de was invochten en mijn moeder met een soort wiskundige precisie de zakdoeken strijken en vouwen. Hoorde ik Pap en ik zag hem in zijn nadagen met altijd papieren zakdoeken onder handbereik terwijl ik wel wekelijks de katoenen  zakdoeken vaak nog schoon en opgevouwen in de was vond. 

De was is inmiddels opgeruimd en toen ik de tafel dekte stond ik met een pak karnemelk in mijn handen, ten minste houdbaar tot 10 september, de geboortedag van mijn Opa, heel wat keren kochten we zakdoeken voor zijn verjaardag. Soms met een B van Bertus, vaak met een L...

Lekker zo'n stormachtige dag met melancholieke gedachten.

Oogsttijd

Nu zomer op zijn laatste benen loopt, is het druk in de tuin. De vogels pikken alle bessen en besjes die ze kunnen vinden, een gezellige drukte vind ik dat altijd. De vlier net buiten onze tuin is helemaal zwaar van alle lekkers, maar kennelijk nog niet helemaal rijp, want de spreeuwen, die hier ieder jaar feest komen vieren, zijn er nog niet. Ook de druiven zijn kennelijk nog niet  op hun best, hier zijn de merels vaak te gast, maar ze zijn nog niet zo gretig. Wel de zwarte besjes, de fitis krijgt er geen genoeg van, er wordt aan allerlei planten en struiken gepikt, er valt kennelijk een hoop de eten,  de mezen inspecteren dagelijks ons voederhuisje: mis! Ik vind dat er pas na 1 oktober gevoerd mag worden, hoewel de baal pitten al klaar staat. Het roodborstje is  al eens komen kijken en de brutale vlaamse gaaien dachten ook al dat de pinda's klaar zouden liggen.

In Ridderkerk was het pruimentijd, mijn schoonpapa was daar in de tuin van mijn vakantievierende zwager waar papa zich ontfermde over de pruimenboom, die zwaar van het fruit was.

Zo werd ik dus verblijd met 8 kilo (8000 gram) rijpe pruimen. En of ik ook wel geleisuiker had. Ja ik heb altijd wel een pakje staan, goed voor 1250 gram fruit, maar voor 8 kg…. Gelukkig, mijn vriend Heijn was nog bereid om wat kilootjes te leveren. Nu heb ik 20 potten en potjes pruimenjam, 5 potten pruimenchutney en in de vriezer nog 4 potten compote.

Een van mijn vriendinnen blogt onder het kopje: gered van de afvalbak. De leukste dingetjes prutst ze in elkaar van spullen die anderen weggooien. Ze maakte zelfs een tas van een paraplu! Wat gooien we toch een hoop weg. De zakken plastic-afval staan iedere 2 weken goed gevuld aan de straat, de papierbak is iedere maand bijna vol, groen-afval, daar ben ik  niet zo trouw in, maar de glasbak heeft een goede klant aan mij. Alle flessen en potjes houd ik trouw apart. Hoewel, alle? Eén plank van een keukenkastje staat (stond) vol met potjes, liefst potjes met een metalen dekseltje. In diverse maten. Eén persoonsjampotjes, kleine potje van meneer Hak, of de iets grotere. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze in de glasbak te gooien, soms tot wanhoop van mijn Lief. Hoe groot is mijn triomf dan als iemand vraagt of ik soms nog ergens een potje heb. Ja hoor, gered van de glasbak!

De oogst was nu een plank vol lege jampotten, die nu allemaal gevuld zijn,(samen met nog wat halve liter yohurtbekers, die ik ook altijd trouw bewaar, ideaal voor de vriezer nu gevuld met pruimencompote.)  Een leuk stofje siert nu het dekseltje, wie doe ik plezier met een potje pruimenjam?

Misschien moeten we volgend jaar wijn gaan maken?

 

Boodschappen

Boodschappenlijst:

Melk yoghurt karnemelk becel boter crackers eieren spa  ......

Melk: neem ik houdbare of verse.  Neem ik calciumrijke, of met extra vitamines of met fruit of gewoon. Neem ik volle, half volle of magere. Biologische boeren of gewone.  In een pak of een fles, Van de Appie A merk, Appie B merk of Campina. En dan ¼ liter, een ½ liter een hele liter, 1,5 liter  of 2 liter. O kijk ze hebben ook plastic kannen.

Yoghurt: Vol of halfvol, boeren, biologische of gewone,  roer of stand.  Van de Appie, van campina of van Arla. 

Neem ik klassieke Becel, of light. (goed voor hart en bloedvaten) Of neem ik ze goed voor het cholesterol of kan ik beter voor de bloeddruk kiezen?

En dan moet ik ook nog crackers, rond of rechthoekig of vierkant. Light of vetarm, en wat voor granen en zaden er in of er op.  Roomboter in potten of pakjes, smeerbaar of niet. Spa metbubbels, met een beetje bubbels of geen bubbels eieren van volière kippen, scharrelkippen, uitloopkipppenmaiseierengraneneierenin 6ofin10ofin12stuksverpakkingbeschuituittwentemeteen gleufmet..........

En dan heb ik nog maar een paar artikelen in mijn karretje liggen. Wat is het toch ingewikkeld om je boodschappen te doen, zoveel keus!

Lezen

Er zijn dagen dat ik geen boek aanraak. Waarom niet? Geen idee! Op mijn nachtkastje ligt een, inmiddels melig, boek van Jos van Manen-Pieters, speciaal voor als ik niet slapen kan. Dan pak ik dit boek, sla het zomaar ergens open en lees een stukje om het dan wat verveeld weer dicht  te doen. Een nieuw boek zou wellicht te veel boeien en me verleiden om de hele nacht door te lezen. Een boek zoals mijn laatste aankoop: Parnassia van Josha Zwaan. Wat een prachtig boek, of nou ja, eigenlijk is het verhaal niet zo mooi. Het is het onthutsende levensverhaal van een 70 jarige joodse vrouw,  dat zij vertelt aan haar dochter.  Hoe ze als 4 jarig meisje onderdook bij een gereformeerd pleeggezin dat haar na de oorlog niet terug gaf aan haar vader en haar daardoor vervreemdde van haar eigen cultuur en achtergrond. 

Er zijn boeken die ik  niet weg kan leggen,  dan ben ik in staat om met mijn boek in de hand te stofzuigen of eten te koken, het liefst  zou ik de boel de boel laten. Alleen maar lezen! Dit boek heb ik gelezen, met open mond, vanaf de eerste bladzijde tot en met de laatste letter van de bronvermeldingen.

Wellicht zijn er daarom dagen dat ik geen boek aanraak.

De Roze Corridor

Op zaterdagmorgen fietste ik naar het Biesboschbezoekerscentrum in de Merwelanden. Twee keer per maand verzamelen we daar met een wisselend clubje mensen voor een Nordic Walk (voor mij met zonder stokken) wandeling van een uurtje wat we dan afsluiten met een kopje koffie in de Biestro van voornoemd centrum. Ik ga dan op de fiets, steek het Wantij over en fiets langs de golfbaan en dan via het fietspad langs het Moldiep. Dit fietspad was nu ter hoogte van het Stay-okay veranderd in een roze corridor, waar ik werd bedwelmd door een zoet parfum. Nee, we hebben in Dordrecht diverse evenementen, maar de Gaypride is nog steeds in Amsterdam. Tijdens de canal parade koketteren daar andersgeaarde mensen met hun seksualiteit. Nee, ik fietste gewoon op het eiland van Dordrecht, het zag er roze, in diverse tinten, van de Balsemien, soms wel manshoog. En dan aan weerszijden van het fietspad. zoooooo mooi en het rook zoooooo lekker. En al die verschillende tinten, van bijna wit tot paars. En weet je, ook de Balsemienen koketteren met hun geslachtsdrift. Kom na de zomer maar eens kijken wat een krachtig zaad ze hebben. Raak het rijpe zaaddoosje even aan en "pok", met een klein knalletje springt het zaad alle kanten op. Er komt dus ieder jaar een groter roze gebied op ons eiland. De roze bloemen zijn het Wantij overgestoken, ik houd mijn hart vast als ze over de dijk gaan, dan heb ik ze zo maar in mijn achtertuin.  Nog even en dan hebben we een compleet roze stad, kunnen ze in Amsterdam jaloers op zijn.

Larf

Hoewel ik niet zo'n  echte bioloog ben, ben ik wel wel oprecht geïnteresseerd in alles “wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit” (Met dank aan dr. Fop I. Brouwer) Maar wel van het gemakzuchtige soort. Ik ben niet bereid om uren/nachten in een tentje te kruipen om dat ene shot te maken van dat zo zeer bijzondere vogeltje of natuurverschijnsel. Nee, ik ben een soort van achtertuin-bioloog.

In de achtertuin valt ook genoeg te beleven, de kans is groot dat ik hier toch regelmatig wat over komt vertellen:

Eergister zag ik bij mijn vijver, aan een blaadje van de Kattenstaart een libelle hangen, een flinke, zo’n 90 mm van kop tot staart. Dat was niet alles, toen ik wat door de hurken ging, zag ik er nog een. En bij beide een raar soort ander insect, dat ik overigens een plantje verderop ook zag zitten. Leve het internet! Een korte surfactie leerde mij al snel dat libellen van ei-larf-naar imago veranderen. Dit gebeurt op de bodem van de vijver, de larf vervelt verschillende malen en als hij aan zijn laatste velletje toe is kruipt hij omhoog in een takje. De twee libellen die daar hingen waren uit hun larf gekropen en hingen daar uit te harden. Dat andere beest, een larve dus, was nog niet zover. De volgende dag hingen de libellen er nog steeds onveranderlijk bij maar de larf was weg! Wat jammer  nou. Verschillende keren drentelde ik over het paadje langs mijn vijvertje om te zien waar die larf toch was gebleven……helaas, spoorloos. Tot vanochtend, toen hing er plotseling een derde libelle, vers uit haar larf gekropen want de vleugeltjes zaten nog aan elkaar geplakt. Die hangt er nog wel een tijdje. Wel jammer dat ik die larf niet meer heb kunnen traceren, want ik had graag gezien hoe de libelle haar larf heeft verlaten, nu moet ik het doen met de plaatjes op het libellen-net.nl. Toch kan ik het niet opbrengen om dan uren op mijn knieën naar een klein wondertje te gaan zitten kijken.

Vanmorgen stond er in TROUW een artikeltje over een bioloog die  gek is van larven. Daar las ik dat de libelle-larve alleen overleeft in schoon en evenwichtig water. Een compliment dus aan onze vijver, soms een bodemloze put op het gebied van filters , uv-lampen en pompen.

Welkom.

Welkom bij mijn schrijfseltjes.

Een jaar of 2 geleden ben ik verhuisd, van Hyves naar Facebook.Het  afscheid van mijn Hyvespagina betekende ook een einde aan mijn  schrijfseltjes, die ik daar zo af en toe op heb gezet. Deze functie heb ik op Facebook (nog) niet ontdekt, maar omdat Taal Een Beetje Mijn Ding Is, miste ik de mogelijkheid om af en toe wat hersenspinsels te lanceren wel. Bovendien zijn er wel eens mensen die me vertellen dat ze die korte stukjes op mijn Hyves wel aardig vonden. Een reden te meer om er toch weer iets mee te gaan doen.

Ik maak schrijfseltjes over de simpele dingen in het leven, over mijn kleinkinderen, over wat er in mijn tuin voor spannende dingen te beleven zijn, enfin, over van alles en nog wat.

Voel je vrij om te reageren, ik wens je veel plezier met het lezen van mijn schrijfseltjes.