Van Dordt naar Texel 5 - TEXEL

Vanuit Vierhuizen kun je heerlijk fietsen naar bijvoorbeeld Pieterburen waar een wildebloemen tuin is en een theeschenkerij bij een poel vol kwakende kikkers, of je fietst over een 1 wiel breed Kerkepad naar Zoutkamp, met de auto naar het openluchtmuseum in Warffum en naar de (zelfslachtende)slager in Anjum, die schotshooglandervlees en prima lamskoteletjes verkoopt. In het kerkje van Vierhuizen (dat een paar jaar geleden met geld van de bankgiroloterij is gerenoveerd)kregen we van onze neef een privé-orgelconcert en, niet onbelangrijk, we hebben er onze Groninger (achter)neven en - nichten ontmoet en Margreet die ons als tent&ontbijtje heeft gebruikt. We hebben Ameland bezocht en zouden naar Schier kunnen gaan, maar de tijd dringt en Texel lokt.

Dus gaan we zondag in de gietregen verder en varen met de boot van 12.30 uur van den Helder naar Texel, waar we 's avond gaan eten bij de Rog. Op Texel zullen we ons ongetwijfeld ook amuseren, er valt genoeg te zien en te fietsen. Of we Vlieland nog gaan bezoeken zal van het weer afhangen. We beginnen aan onze laatste vakantiedagen en, zoals we uiteindelijk niet exact wisten wanneer we zouden vertrekken, helemaal geen planning voor onze reis hadden, zo weten we ook niet exact wanneer we naar huis gaan. We zien het wel wel, en jullie bedankt voor het meeleven.

Van Dordt naar Texel 4 heiligt het doel de middelen (2de x)

Voor we op reis gingen heb ik bij de ANWB het boekje "kleine campings in Europa 2012" aangeschaft, niet wetende dat ruim 1/3 hiervan vol stond met Nederlandse terreintjes, ruim 1/3 met Franse en dat de overige magere 1/3 voor zo'n 20 andere landen was overgebleven. Ofwel: het fenomeen van kleine kampeerterreinen ipv massacampings is niet overal gemeengoed. Toch was de stadscamping bij Bremen een uitstekend middel voor ons doel: een bezoek aan die stad, in Denemarken vonden we via een Deens campingboekje een terreintje dat idyllisch genoemd werd, of dat zo was laat ik in het midden, maar ook dit middel was uitstekend voor ons doel: een bezoek aan de Deense Waddeneilanden. In Nordstrand vonden we gelukkig een soort achtertuin waar je de caravan kon neerzetten, ook prima, maar verder was het in Duitsland vooral aan de kust een kaal stukje grond met de uitdaging: hoe krijgen we zoveel mogelijk caravans op ons landje. :(

Cuxhaven hebben daarom maar een nacht met ons bezoek vereerd, het weer was bagger, een echte badplaats, (niets voor ons) en het eiland Neuwerk, dat we wilden bezoeken met een Wattenfahrt, een open kar met paard ervoor bleek DE attractie van de stad! In file erheen en ook nog eens viereneenhalf uur in de regen! Hoewel wij van NIKWAX zijn voelden we iets te veel nattigheid. Dus hebben we ingepakt (nou ja, spullen in de kastjes, luifeltje opgerold en pootjes opgedraaid,) aanhangen en wegwezen. Helaas brak, toen we net op weg waren onze fietsendrager (met de fietsen erop) van onze dissel. Langs de kant van de weg de fietsen eraf gepeuterd en in de caravan gezet en doorgereden richting Wilhelmshafen, waarbij we onderweg een nieuwe drager hebben gekocht. In de Duitse bocht liggen 7(!) Waddeneilanden, dat was dus het doel en we wilden een acceptabel kampeerterrein als middel, wat we dus maar niet direct aan de kust zochten maar wat meer in het binnenland. Hier is de nieuwe drager op de dissel gemonteerd. De details zal ik je besparen, we zijn dit jaar voor het eerst van huis zonder een uiterst goed ingerichte gereedschapskoffer. Zeg maar: "we hadden zelfs geen sleutel 10 bij ons" ,het terrein was dus acceptabel maar het weer niet! We stonden op maandag aan de haven om de boot naar Langeoog te nemen toen er een noodweer losbarstte. Het vuur was niet van de lucht en wat water kwam bij bakken uit de hemel. We zijn toen omgekeerd en hebben de truc uit Cuxhaven herhaald waarna we in Vierhuizen op een lieflijk kampeerterreintje zijn neergestreken met het Hogeland, Het Lauwersmeergebied, Schier, Ameland eventueel en eventueel nog Vlieland onder ons bereik. En als het heel slecht weer is kunnen we naar het Groninger Museum en zelfs als de nood aan de man komt, naar de Vrijbuiter. Diverse doelen dus en een prima middel!

Van Dordt naar Texel 3

Het 3e kampeerplekje op onze waddenreis ligt ongeveer 60 km onder de Deense grens, daar zijn behalve Waddeneilanden ook de Halligen, deze zijn ontstaan na een stormvloed in de 14de eeuw. Een Hallig onderscheidt zich van een Waddeneiland door het ontbreken van dijken of duinen, ze bestaan uit kleigrond en de huizen staan er op warften, terpen. Nordstrandischmoor is zo'n Hallig, vanaf ons kampeerterrein per fiets te bereiken, heerlijk langs het Wad met heen een lichte tegenwind maar terug net of er een hand op je rug je wat duwt. Deze Hallig bestaat uit 4 warften en er wonen wel 17 mensen. Het is te bereiken via een soort lorrie op een heel smal spoor. Er zijn 10 Halligen, moeilijk tot niet bereikbaar en na het lezen (de afgelopen week) van het boek Vuurtorenwachter van Camilla Lackberg doen ze me zeer tot de verbeelding spreken: er zijn Halligen waar maar één echtpaar woont en het ziet er allemaal erg eenzaam uit.
Wij bezochten op woensdag het eiland Pellworm: op de fiets met een veerboot. Het is er erg rustig, niet toeristisch en je kunt er overal langs het water fietsen met de scholeksters die over je heen scheren terwijl ze hun alarm aan zetten. Bij het leuchtfeuerhaus hebben we samen in een strandkorb opgekruld geluncht. Het wad is zo mooi, je ziet verschillende kleuren, de zon glinstert erin, het ruikt er naar wad, er zijn heel wat vogels die aan het fourageren zijn en er is natuurlijk wind! Soms heb je die mee en soms heb je hem tegen. (als de wind niet draait)
Het eiland van donderdag 14 juni is Fohr, op de fiets met de veerboot vanaf Dagebull is het 50 minuten varen. Je komt dan langs de Halligen Oland en Langeness, een rij van warften met wat huizen erop die uit het water oprijzen. Een bijzonder gezicht. Op Fohr ligt het mooiste dorp van Duitsland: Nieblum. Het is inderdaad een mooi dorp met van die rietgedekte Hans&Grietje-huisjes en een kerk met een begraafplaats waarop de oude grafstenen de geschiedenis geschreven staat van de overledene. Er rest hier nog 1 eiland: Anrum, een kleintje met vooral veel strand. We laten dit maar voor wat het is, van de 10 Halligen hebben we er ongeveer de helft zien liggen. Morgen trekken we verder, bestemming nu nog niet bekend

Van Dordt naar Texel 2 -

We vertrokken met een dag vertraging, want toen we op maandag klaar stonden om af te reizen bedacht Kees dat hij

Fano

Bremer Stadsmuzikanten

de waterleidingen nog even moest doorspoelen. Helaas bleek het meest decadente accessoire van ons mobiele onderkomen, de boiler, kapot gevroren en spoelde het water door de caravan. Gelukkig werden we nog diezelfde dag door Rinus, van Caravancenter Zwijndrecht aan een nieuwe boiler geholpen, zodat we op dinsdagmorgen konden vertrekken naar Bremen. Het kampeerterrein daar was op 25 fietsminuten van het oude historische centrum, waar we, toen we de stad binnen fietsten welkom werden geheten door een oorverdovend gebeier van de klokken van de oude kerk. Wat een prachtig welkom. En wat prachtig, zo'n historisch marktplein waar ik eerst een klein hiaat in de opvoeding van Kees heb opgevuld: het (in zeer beknopte versie) verhaal van de Bremer Stadsmuzikanten, die hier uitgebeeld worden in een aandoenlijk bronzen beeld: de ezel, de hond, de kat en de haan. Natuurlijk zie je ze verder op elke hoek van de straat als koopwaar in diverse meer, of meest minder nuttige, gebruiksvoorwerpen. De volgende dag hadden we de keus om onze regenkleding fietsend of lopend te testen. We kozen voor de wandelversie en parkeerden onze auto wat buiten het centrum waarna we door het Schnoorviertel langs alle kleine winkeltjes zijn gesjouwd. Op woensdag hebben we ons door het fileleed tussen Bremen en Hamburg geworsteld en onze tenten opgeslagen (caravan neergezet) op een kampeerterrein onder Esbjerg, een gehucht dat heet Store Damur, op 1km afstand van de Waddenzee, met krijsende meeuwen, leeuweriken die hoog boven je hun lied laten horen, blatende schapen en de eeuwige wind. Hiervandaan kunnen we aan onze feitelijke reis beginnen: langs de Waddenzee naar Texel met als eerste stap Fano (met een / door de O) het eerste bewoonde en bereikbare eiland, zo simpel: in Esbjerg zoek je de havn haal je uit de ticketautomaat een kaartje en nog geen half uur later rijd je met je auto op de ene weg die dit eiland rijk is naar het zuiden, terug naar het noorden doe je dat over het strand. Fano is een mooi eiland met idyllische rode Deense boerderijtjes, veel hei, duinen en valleitjes zoals we ze kennen van Terschelling met een teer kleurenpalet van gele ratelaar roze Engels gras, witte duinpluis en blauwe lupine. Mooi! Het volgende eiland is Mando ( ook met een / door de O.) Een klein eilandje bereikbaar met een tractorbus die alleen bij eb rijdt. Het kan met je eigen 4 x 4 ook wel, maar de onze is meer een luxe wagen dan een werkpaard. Het weer was niet zo aangenaam en we zijn niet voldoende masochistisch om ons 4 uur op zo'n eiland op laten sluiten. Een kerkje valt er te bekijken en er is een kro, Deens voor herberg. Misschien morgen? Vandaag maar naar Romo, met, je raadt het al, een streepje door de beide O's. Romo is bereikbaar via een aangelegde dam, er zijn geen dorpjes maar de boerderijen zijn zomaar over het eiland uitgestrooid, ook zijn er hele wijken met vakantiehuisjes. Ook op dit eiland is het strand deels een autoweg.

Deense schaapjes

De volgende dag is het weer niet veranderd, we laten Mando voor wat het is en we breken op om ruim 100 km zuidwaarts de boel weer neer te zetten op de kampeerterreintje langs de dijk in Nordstrand. Achter de dijk zijn de wetlands met veel schapen en de scholeksters, die laten luidkeels hun " petiet, petiet" horen. Vanaf dit plekje zijn zo veel eilanden te bezoeken dat je niet weet waar te beginnen. Daarom nemen we maar het meest noordelijke Duitse eiland, Sylt dat je met de autotrein kunt bereiken. Een aparte ervaring, verder is het, zoals we hebben gelezen, een eiland waar je dure auto's kunt spotten: Bentley en Mercedes sel 500 of het niets is. Er zijn prachtige stukken natuur waar je alleen maar langs kunt rijden of je kunt je vergapen aan prachtige vakantiehuizen. Het is een eiland voor de Jetset, maar wij zijn er geweest, we hebben het wel gezien.

Klaar voor vertrek!

Onze caravan, cq sleurhut, staat op het erf; nog een paar nachtjes en we gaan op reis. Ons reisdoel is Texel, maar niet de kortste weg via Amsterdam en Slootdorp. Nee, dat is zo boring! We houden het spannend en gaan via Bremen, Hamburg naar Esbjerg. Daarvandaan trekken we richting Texel, de snelwegen mijdend en zo dicht mogelijk langs de Waddenzee blijvend. Waar mogelijk doen we dan een oversteek naar een eiland, met de auto al dan niet met de caravan erachter, op de fiets of misschien wel met de trein. We zien het wel....en als t lukt maak ik er een blogje van voor iedereen die dit interessant vindt.

Het idee voor onze Waddentocht komt voor uit een serie tv-programma's van de NCRV, Reis door het Waddengebied. Bovendien kregen we van onze kinderen, na hun vakantie op Terschelling een boek over alle 43 Wadden eilanden. Onze reisgids voor dit jaar. Dit eerste stukje is een test om te zien hoe de app het doet, want ik zal het blog via het I pad maken, wel, die doet het, wel meteen ienieminie toetsenbordje, nu maar hopen dat er regelmatig wat wireless zal zijn. Na een drukke zaterdag ruimen we op zondag ons huis aan kant en zullen we in de loop van die dag bekijken of die zondag nog vertrekken of maar even wachten tot de maandagse files zijn opgelost.

Kinderzegen - Moedervreugd

Kinderzegen - Moedervreugd, zullen vader en moeder ekster hebben gedacht, toen ze hun kroost vliegvlug genoeg vonden om met hen onze tuin te komen bezoeken.
 Al dagen zitten ze nu bij ons, eerst zag ik er drie, nu nog maar twee. Wellicht heeft er één zich goed verstopt, of kwam de kat langs....

Ze verstoppen zich  bij onze waterschalen, soms zit er een er bovenop terwijl ze een meelijwekkend gepiep uitstoten.  Er zit dan een van de oudervogels boven in een boom. Af en toe is het een herrie van jawelste, vermoedelijk hebben ze dan een kat in het vizier. De jongen zitten dan doodstil, ook toen ik de was ophing zaten ze als standbeeldjes angstig naar me te kijken. De ouders vliegen af en aan, waarschijnlijk om te laten zien het moet: "toe dan, je kan het, vleugeltjes spreiden en gaan!"  Als ze hun moe in een boom zien zitten wordt er gegild: "help, help, haal me hier vandaan!" En als ze maar zielig genoeg doen, krijgen ze wat in de snavel gestopt. Zo worden ze nooit volwassen!

Afblijven en met rust laten, stond er vanmorgen in de groencolomn in Trouw. Ach, ik was niet anders van plan. Ga de was maar weer binnen halen, anders zit het straks vol vogelpoep. (of populierenpluis, ook zo fijn, Leve de natuur!)

Vakantie!

Na een paar drukke dagen, (kerstavonddienst, 1^e kerstdag met een jarige schoonmoeder en drukke kerk-dingen en het zakelijk afronden van het  jaar) zijn we inde vroege ochtend van 2^e kerstdag op reis gegaan. Om half vier stonden we op een enigszins uitgestorven Schiphol, vanwaar om 06.00 uur het vliegtuig ons naar La Palma zou brengen.  Een Canarisch Eiland heeft voor mij altijd de geur van ooms en tantes die zich  al dan niet tijdelijk op Tenerife vestigden en mijn ouders, die daar vrij regelmatig heen gingen.

Wij gaan met onze vriendjes een weekje genieten van de zon, een mooi eiland en onze vriendschap, in twee appartementjes van een luxe ressort bij Puerto Naos, aan de westkant  (de zonnige) van het eiland. Met een auto hebben we bijna  het hele eiland afgereden. We hebben vulkaankraters gezien, een soort van maanlandschap na de laatste uitbarsting in 1971 in het zuidelijke deel van het eiland, de zoutwinning,  stadjes en dorpjes bekeken en marktjes bezocht. Ik vond het een indrukwekkend eiland, vooral de tegenstelling :   een beetje grauwig,  droog, maar wel zonnig in het westen  en achter de bergkam waar je de bewolking vaak op zag hangen minder zonnig weer en meer kans op regen maar wel aanzienlijk meer groen aan de oostelijke kant van het eiland. Twee keer zo groot als Texel, maar wat autokilometers betreft wel 4 keer zo lang, ben je wel een tijdje onderweg als je van zuid naar noord rijdt. Onderweg heb je spectaculaire vergezichten  van rotspartijen en oceaan. Weet je wel hoe het beeld van een zee kan veranderen van kleur en structuur, zo boeiend. (hoewel ik met mijn hoogtevrees wel eens moest slikken, als ik de kronkelende bergweg voor me zag)

Behalve de bananenplantages hebben we sinaasappelbomen gezien, de amandelbomen met nog maar een paar bloesempjes, hiervoor waren we te vroeg, de drakenbomen,  de hibiscus in diverse kleuren , oleanders en bougainville volop in de bloei en niet te vergeten de kerstster, manshoog.De inhoud van mijn moeders linnenkast kwam ik regelmatig tegen, bij de winkeltjes waar volop kleedjes aan de man gebracht werden. De kerststerren die ik ooit eens van haar kreeg  en met kerst altijd wel ergens in mijn woonkamer liggen, zag ik in alle maten te koop. Het eten waar ze altijd van vertelden heb ik er niet gezien,  laat staan gegeten. Geen bakelau in zoutkorst, jammer hoor. Wellicht is dat niet op la Palma.

Na een week was de koek weer op en arriveerden we op 2 januari weer in een nat, grauw en winderig Nederland.  We kijken terug op een mooie week, heerlijk om in december  ’s avonds aan de boulevard  op een bankje onder een palm, likkend aan een ijsje  het schijnsel van de maan in de oceaan te zien.