Van dit tripje leerden we nooit blind op je navigatie-Miep te vertrouwen, aangezien ze ons ipv boven Lyon op de A6 te houden en dan af te buigen naar de A89, ons de halve stad langs stuurde en toen via St. Etienne weer omhoog. Volgens mij minstens 75 km extra, helaas.
De buien beperkten zich gelukkig tot die ene middag en avond. Op zaterdag reden we door het Central Massif naar de Dordogne, een prachtige reis langs hellingen vol gele brem, roze anjelieren en Engels gras, blauwe grasklokjes en witte margrieten en dat alles in een lijstje van diverse tinten groen. Deze tocht bracht ons naar Salignac, ten noorden van Sarlat, een gebied dat ons niet helemaal onbekend is, hoewel ons laatste bezoek al wel meer dan 25 jaar geleden is. Een soort sentimental journey werd het waarbij we wat plekjes van "vroeger" hebben bezocht. Het is hier een gebied vol prehistorie, groene bergen en kleine dorpjes met marktjes vol fruit, brood, worst en waar zelfs de Armanac op de markt te koop is. De prehistorie zijn we in ondergedompeld in het Musee National de Préhistoire, waar de romans van Jane Auel helemaal tot leven kwamen. O.a. de aandoenlijke kunstwerkjes die dieren uitbeelden spraken nogal tot mijn verbeelding. Maar het wordt tijd om weer verder te gaan, bestemming (nu nog) onbekend, een luxe probleem in zo'n groot land met zoveel interessante gebieden, we hadden plannen richting Alpen, dat werd het niet, ik wilde mijn vader gedenken door het lunchen met 12 oesters en een glas vin de sable in Sète (zouden we altijd nog eens doen, Pap en ik) maar het is goed om nog wat te wensen over te houden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten