Terug naar Terschelling of geen spannende vakantie, toch een blogje

Iedere "zichzelf-respecterende-Terschellingganger" zal het nummer van Hessel, de eilandrocker wereldberoemd bij bijna alle vakantiegasten, uit volle borst mee kunnen blèren! Terug naar Terschelling, ook al word ik 100 jaar!
Onze oorspronkelijke vakantie naar Terschelling,  naar Oerol, hebben we moeten annuleren maar toch konden we 2 dagen uitwaaien op "ons" eiland , in hotel Skylge met een kamer aan de (wadden)zeezijde. We gingen onze kleinkinderen na hun scoutingkamp afleveren bij hun ouders die, hoe ontaard 😜,  vast naar Terschelling waren vertrokken.
Omdat we op weg naar de laatste boot van 19.50 uur best even langs Franeker konden grepen we de kans om het planetarium van Eise Eisinga te bezoeken met beide handen aan. Voor onze aanstaande astronaut is dit natuurlijk een must.
En zo kwam het dat we toch terug konden, terug naar Terschelling waar we al zo'n 30 jaar geleden voor het eerst gingen kamperen en op slag helemaal verliefd op werden. Toen we er voor de zoveelste keer heen gingen vroeg iemand mij eens waarom we daar toch steeds heen gingen....! 
Hoe heerlijk was het om even mijn meest favoriete fietstocht te maken, ( vroeger deden we dit met onze kinderen en een bevriend gezin, nu met onze kinderen en kleinkinderen waarbij Thijmen alle zanderige bospaadjes "neemt" en ook Alice hier al dikke pret aan beleeft. Je houdt je hart vast) We fietsten door de duinen en het Donkere Bos langs het Groene Strand. Langs het fietspad bloeide het echte walstro en de wind voerde haar zoete honinggeur aan, de zonnedauw in het veenvalleitje is er nog steeds en de cranberry's kleurden al wat rood. Bij de waddenstrandtent de Walvis waar we strandden voor een koffiestop was het een gezellige drukte, we hadden een zonnig uitzicht op kitesurfers, fietsers, zeilboten en natuurlijk de veerboot terwijl op de achtergrond de contouren van Vlieland zichtbaar zijn. 

Eigenlijk moet je hier 's avonds zitten, als het donker is en de Brandaris zijn lichten over het strand jaagt, je de vuurtoren van Vlieland ziet en de vele groene en rode lichtjes die de vaargeul markeren.
's Morgens werden we gewekt door de scholeksters en tureluurs, de zon scheen de kamer in en de wind zong in de stagen van de boten in de jachthaven en 's nachts zie ik vanuit mijn bed dat het licht van de vuurtoren net even ons raam aantikt.
Hoe heerlijk hebben we gefietst langs de Waddenzee met de wind in de rug, de meeuwen krijsend naast ons terwijl visdiefjes de zee in duiken om een visje te verschalken, zo kun je wel door tot aan Oosterend, maar vergeet niet dat je terug dan wel tegen de wind in moet.
Twee dagen Terschelling op het ritme van eb en vloed, het is alsof ik een week weg was.