Duurzaam

Op vrijdag is er bij ons in de stad een straatje biologische markt. Er staat een bakker, een kaas/zuivelboer een slager en een groentekraam. De laatste twee bezoek ik wekelijks. Ook haal ik regelmatig vlees bij de Groene Weg slager op de Mariniersweg in Rotterdam. ( Of, toen we voor 5 weken in boring Drenthe zaten, bij de GW-slager in Groningen) dit onder het motto liever een kleiner, wat prijziger, maar wel veel lekkerder, gezonder, diervriendelijker en duurzaam stukje vlees. Vooral de spare-ribs uit Rotjeknor zijn  heerlijk, gelukkig gaan we niet iedere week, en hebben we een vacuumeermachine, zodat we eens in de twee, drie weken aan deze verleiding blootgesteld worden.
Bij de bio-groenteboer is het heel gewoon dat je met je lege papieren zakjes van de vorige week komt. Je bent niet voor niets duurzaam bezig. Ook kom je niet met een plastic tasje maar met een deugdelijke boodschappentas of -mand, waar je boodschappen zorgvuldig in gevlijd worden, waarna de verkoopster achter de kraam vandaan komt om je deze dan te geven, met een welgemeende groet: " goede week gewenst", met een gepeld mandarijntje, banaantje of in kwarten gesneden appeltje voor Alice, mijn kleindochter waarmee ik wekelijks de markt bezoek.
Waarom dan nu dit verhaal? Wel, ik had de stoofpeertjes geschild en vouwde het papieren zakje netjes weer in de vouwen om het in mijn boodschappenmandje te leggen, voor de volgende keer. Opeens zag ik mijn grootmoeder voor me, ze had zojuist de basterdsuiker uit het plasticzakje in de basterdsuikerbus gedaan en ze stond zorgvuldig het zakje netjes in de vouwen glad te strijken, dubbel te vouwen en ze legde het bij de zakjes van de vorige keer.
Wat ze uiteindelijk met die zakjes deed weet ik niet (meer), maar voor mij was dit een deja vue, dat me met vertedering aan mijn kinderjaren deed terug denken.

Bovendien de bevestiging van "echt dood ben je pas, als er niemand meer over je spreekt" (of blogt)